Mijn eerste gesprek bij de POH GGZ
27 september, 2018

Mijn eerste gesprek bij de POH GGZ

BY / 1 jaar ago

Mijn allereerste gesprek

Vandaag had ik mijn allereerste gesprek bij de POH (staat voor Praktijkondersteuner Huisarts Geestelijke Gezondheidszorg). De zenuwen gingen mij redelijk goed af de afgelopen weken. Ik dacht er niet echt bij na en als ik dat wel deed, was het positief. Maar dat veranderde gisterenavond. Ineens begon ik me toch wat onzeker te voelen en ook een beetje angstig, paniekerig, want ik had me nog helemaal niet voorbereid. Ik stelde dat de afgelopen dagen behoorlijk uit, want niemand denkt graag na over de negatieve dingen. Toch?

Maar goed, niet te veel zeuren en klagen gewoon gaan. Vanochtend vroeg op de fietst richting de POH. Ik was als eerste aan de beurt. Melde me aan en wachtte af. Ik voelde me eigenlijk nauwelijks zenuwachtig en vol goede moed stapte in naar binnen.

Maar toen klapte ik dicht

Ineens voelde ik me niet helemaal goed. Licht in m’n hoofd en ik kon niet goed aangeven hoe ik me voelde. Ik krijg een paar keer dezelfde vragen, maar kon me nauwelijks herinneringen wat ik op die vragen had geantwoord. Het frustreerde me dat ik niet alles heb kunnen vertellen. Dat ik niet mezelf heb kunnen zijn en dat ik me beter voor heb gedaan, dan dat het gaat. Achteraf vond ik elke zin die ik heb gezegd nergens op slaan. Het was niet wat ik wilde vertellen of wat ik bedoelde, maar goed. Delen gaat niet in een keer goed.

Het fijne was dat ik eerder in aanmerking ben geweest met de POH en ook met GGZ. Dus ze zagen al vrij snel dat veel gevoelens/gedachtes overeenkwamen met een paar jaar geleden. Ik heb nu een doorverwijzing gekregen richting Basis-GGZ. Vanuit daar willen ze gaan kijken wat ik nodig heb. Ik voel me echt verschrikkelijk dubbel hierover. Ik wil beter worden, ik wil gelukkiger worden, maar aan de andere kant wil ik geen hulp en wil ik niet al die trajecten door.

Bagatelliseren

Ik vind het zo lastig om duidelijk uit te leggen wat ik voel. Waarom ik bepaalde dingen heb gedaan of doe. Ik wil dingen altijd bagatelliseren. Het kan altijd erger of slechter. En nee ik heb daar maar af en toe last van sombere gevoelens, terwijl ik er in werkelijkheid veel vaker last van heb.

Ik hoop dat ik mag leren om ooit duidelijk mijn gevoel aan te kunnen geven. Om duidelijk te kunnen vertellen wat ik bedoel. Tot die tijd maak ik gebruik van mijn A Bunch of Colors kleuren, want het is toch zo lastig om te vertellen wat je voelt en om aan te geven wat een ander kant doen. Wil jij nou ook je eigen A Bunch of Colors, bestel ze dan hier.

Liefs Janneke L

LEAVE A REPLY

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Registration

Forgotten Password?